نوید رهایی از فرقه تروریستی رجوی
خبری، افشاگری، تحقیقی
در راستای مبارزه با تروریسم بین المللی، به سرکردگی رژیم تروریستی امریکا و فرقه تروریستی رجوی؛ وب سایت "نوید رهایی" را با ارسال پیامک به دوستان و آشنایان خود معرفی كنید. مطالب، عكس و اخبار نوید رهایی را در شبكه های اجتماعی و پیام رسان ها به اشتراك بگذارید، همچنین لینک کردن " نوید رهایی" را در سایت ها و وبلاگ خود و دوستانتان، در دستور کار قرار دهید. با تشکر - نوید رهایی ، ،

مرگ بر رژیم تروریستی آمریکا ، ، " تغییر نام "کاخ سفید" به "پایگاه تروریستی و ترویج تروریسم بین المللی " ، ، مرگ بر رژیم آمریکا ، ، Amerika ölümü ، ، Śmierć Ameryki ، ، Down with America ، ، Morte in America ، ، الموت لأمریكا ، ، Tod nach Amerika ، ، Vdekja në Amerikë ، ، Mort à Amérique ، ، مرگ بر رژیم آمریکا

ماده ی ۱۴ «اعلامیه‏ جهانی حقوق بشر» در مورد حق پناهندگی است و مقرر نموده: «۱ ـ هرکس حق دارد در برابر تعقیب، شکنجه و آزار، پناهگاهی جستجو کند و در کشورهای دیگر پناه اختیار کند. ۲ ـ در موردی که تعقیب واقعاً مبتنی بر جرم عمومی و غیرسیاسی یا رفتارهایی مخالف با اصول و مقاصد ملل متحد باشد، نمی‏توان از این حق استفاده نمود»


بررسی مساله‏ وضعیت افراد کمپ عراق جدید از دیدگاه حقوق بین الملل پناهندگی دوشنبه، ۱۲ دی ۱۳۹۰ / ۰۷ صفر ۱۴۳۳ / ۰۲ ژانویه ۲۰۱۲
 

دیدگاه حقوق بین الملل در مورد وضعیت پناهندگی و پناهندگان از تاسیس سازمان ملل متحد (۱۹۴۵) تاکنون با توجه به تحولات جامعه‏ی جهانی در تغییر و تحول بوده است.
حدود یک سال پس از تاسیس سازمان ملل متحد، مجمع عمومی در دسامبر ۱۹۴۶ قطعنامه‏ای مبنی بر تاسیس «سازمان بین المللی پناهندگان» را تصویب نمود. این سازمان در طی دوران کوتاه فعالیتش (چهار سال)، بسیاری از افرادی را که به دلیل تبعات جنگ، اقدام به مهاجرت و نقل مکان به کشورهای دیگر کرده بودند، به وطن خود بازگرداند. در واقع، با بازگشت این افراد به وطن خود، وظیفه‏ اصلی سازمان پایان یافت.

با این که بشریت از جنگ جهانی دوم فارغ شده بود ولی هنوز تبعات و آلام گسترده‏ پس از آن کم کم از گوشه و کنار داشت رخ می‏نمود. اوضاع و احوال اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بسیاری از کشورها، به گونه‏ ای بود که بخش قابل توجهی از افرادی که توسط سازمان بین المللی پناهندگان به وطن خود بازگردانده شده بودند، ترجیح می‏دادند که کشورهایی دیگر پناه آورند. از این رو جامعه‏ جهانی در اجماعی که شاید بتوان گفت دیگر ممکن نخواهد بود، در سال ۱۹۴۸ اقدام به تصویب «اعلامیه‏ جهانی حقوق بشر» نمود. ماده ی ۱۴ این اعلامیه در مورد حق پناهندگی است و مقرر نموده: «۱ ـ هرکس حق دارد در برابر تعقیب، شکنجه و آزار، پناهگاهی جستجو کند و در کشورهای دیگر پناه اختیار کند. ۲ ـ در موردی که تعقیب واقعاً مبتنی بر جرم عمومی و غیرسیاسی یا رفتارهایی مخالف با اصول و مقاصد ملل متحد باشد، نمی‏توان از این حق استفاده نمود».
با توجه به این موارد بود که در سال ۱۹۵۰ با پایان کار سازمان بین المللی پناهندگان، «کمیساریای عالی ملل متحد برای پناهندگان» برای رسیدگی به وضعیت‏های جدید بوجود آمده، تاسیس شد. متعاقب آن در سال ۱۹۵۱ «کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگی» و در ۱۹۶۷ پروتکل الحاقی آن به تصویب سازمان ملل متحد رسید. هم‏چنین در ۱۹۶۷ مجمع عمومی سازمان ملل متحد «اعلامیه‏ پناهندگی سرزمینی» را تصویب نمود.
همان‏گونه که ملاحظه شد، ماده‏ ۱۴ اعلامیه‏ جهانی حقوق بشر، حق مشروط و استثناپذیری را با عنوان حق برخورداری از پناهندگی به عنوان حقی بنیادین برای افراد بشر مورد تعریف قرار داده است. از این رو گفته می‏شود این حق، مشروط و استثناپذیر است که بند دوم ماده‏ یادشده، شرایطی را بیان می‏کند که امکان استفاده از حق مذکور وجود ندارد.
نکته‏ مهمی که در بند ۲ ماده‏ ۱۴ اعلامیه وجود دارد، اشاره به مقاصد و اصول ملل متحد است. مقاصد و اصول ملل متحد، در ماده‏ ۱ منشور ملل متحد ذکر شده است که مهم‏ترین آن حفظ صلح و امنیت بین المللی (بند ۱) است. این اصل تا آن اندازه مهم است که یکی از فصل‏های منشور (فصل هفتم: اقدام در موارد تهدید علیه صلح، نقض صلح و اِعمال تجاوز) به ضمانت اجراهای حفظ صلح و امنیت بین المللی پرداخته است.

بنابراین می توان گفت، اهمیت حفظ صلح و امنیت بین المللی جزو اولویت‏های اصلی تمام رکن‏های سازمان ملل متحد است و سایر وظیفه ‏های آن باید بگونه‏ ای اجرا شود که این امر با خطری مواجه نشود.
با حل شدن بحران‏های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی (بویژه بحران کمبود جمعیت کار) در کشورهای ارویایی و آمریکایی، روند پذیرش پناهنده توسط آن‏ها بتدریج محدودتر شد ولی افراد خواهان پذیرش پناهندگی نه تنها رو به کاهش نگذاشت بلکه افزون‏تر شد. واکنش این کشورها نسبت به این افزایش آن بوده و هست که قوانین سخت‏گیرانه‏ تری برای پذیرش پناهندگی وضع و اجرا می‏کنند. به عنوان نمونه، وضع اصطلاح جدید «پناهجو» در مقابل پناهنده. بطور خلاصه، پناهجو یعنی فردی که درخواست وضعیت پناهندگی دارد و هنوز کشور میزبان، وضعیت پناهندگی وی را مورد تایید قرار نداده است.
مهم‏ترین بحث و اِشکال حقوقی‏ ای که اغلب به تعریف فوق از فرد پناهجو و وضعیت جدیدی به نام پناهجویی گرفته می‏شود، این است که حق پناهندگی، یک حق فردی است و تفسیر، توسعه یا تضییق آن باید در جهت حمایت از حق‏ های فردی باشد. با قرار دادن وضعیت پناهجویی در مقابل وضعیت پناهندگی، در عمل باعث محدود شدن و عدم برخورداری کامل افراد از یک حق تصریح شده‏ خود در اعلامیه‏ جهانی حقوق بشر شده ‏ایم. بنابراین، تفکیک افراد به دو دسته‏ پناهجو و پناهنده نقض صریح ماده‏ ۱۴ اعلامیه و نقض مواد ۱ (حق برابری) و ۲ (منع تبعیض) است.
در پاسخ به این ایراد گفته شده که اولاً پناهندگی، هرچند یک حق بین المللی و مورد تایید جهانی است ولی شناسایی و تعریف وضعیت عملی آن توسط کشورها و با توجه به موقعیت و امکانات هر کشور باید تدوین شود. ثانیاً اجرای یک حق فردی و خصوصی نباید مانع اجرای حق‏ های عمومی (حق امنیت، حق حاکمیت و امثالهم) شود. بطور خلاصه، حق‏ های شخصی تابع حق‏ های عمومی است (Privatum commodum publicocedit). ثالثاً، همان‏گونه که اشاره شد خود اعلامیه‏ جهانی حقوق بشر نیز، حق پناهندگی را یک حق مطلق توصیف نمی‏کند.). بنابراین، استفاده از حق پناهندگی نباید مانع اِعمال حق حاکمیت دولت شود و در نتیجه، دولت‏ها حق دارند که تقاضای پناهجویان را با توجه به امکانات و حق حاکمیت خود بپذیرند (مشمول وضعیت پناهندگی قرار دهند) یا نپذیرند.
در حال حاضر، دولت‏هایی که به دولت‏های پناهنده‏ پذیر مشهور هستند، علاوه بر وضع قوانین سخت‏گیرانه‏ تر نسبت به گذشته، سقف یا میزان حداکثری را نیز که در هر سال می‏توانند پناهنده بپذیرند، به کمیساریای پناهندگان اعلام می‏کنند و بندرت حاضر هستند که تعداد بیشتری از آن‏چه که اعلام کرده‏ اند، بپذیرند. بحث از دلایل حقوقی چنین اقدامی را در بخش دوم مقاله مورد بحث قرار می دهم
وضعیت کنونی و رویکردهای کمیساریا

آن‏گونه که از اسناد رسمی خود سازمان موسوم به مجاهدین خلق و ارگان‏های پوششی آن (نهاد موسوم به شورای ملی مقاومت و امثالهم) برمی آید؛ افراد حاضر در کمپ‏ های سازمان که پس از تسلیم به نیروهای ایالات متحده در کمپ عراق جدید (کمپ اشرف سابق) مجتمع شده‏ اند؛دلیل‏ های متنوع و گوناگونی برای حضور در کمپ‏ های سازمان در خاک کشور عراق داشته‏ اند («تنوع آدمها و انگیزه‏ ها بسیار زیاد است» (ص ۱۹)).
به عنوان مثال، از صفحه‏ ۱۷ تا ۵۶ (در ذیل تیتر «زندان مجاهدین!») نشریه‏ «شورا، ماهنامه‏ شورای ملی مقاومت» ضمیمه‏ شماره‏ ۲۰ و ۲۱ خرداد و تیر ۱۳۶۵ که بر روی جلد آن درج شده: «مقاومت مسلحانه: گزارشی از پشت جبهه، منوچهر هزارخانی» اختصاص دارد به شرح بازدید نویسنده از یکی از کمپ‏ های سازمان.
نویسنده مدعی است یکی از کمپ‏ های سازمان در کردستان عراق «محوطه بسیار بزرگی است به مساحت ۲۸ هزار متر مربع». در این کمپ، علاوه بر سایر بخش‏ها، دو بخش به نام قرنطینه و پذیرش وجود دارد که افرادی که به هر دلیلی تمایلی به همکاری با سازمان را دارند باید از مرحله‏ های قرنطینه و سپس پذیرش عبور کنند.
نویسنده از قول رییس کمپ، افراد موجود را به هفت دسته تقسیم می‏کند:

۱ ـ هوادارانی که مدتی ارتباطشان قطع بوده.
۲ ـ سربازهای ایرانی فراری از جبهه.

۳ ـ فراریانی که مقصد نهایی آن‏ها اروپا ست ولی به دلیل مشکلات نتوانسته‏ اند، قصد خود را عملی کنند.

۴ ـ وابستگان به سازمان‏های دیگر اپوزیسیون که دارای شرایط اضطراری هستند (نه سازمان قبلی خودشان را قبول دارند و نه سازمان ما را).

۵ ـ ایرانیان فراری از اردوگاه‏ های پناهندگان در عراق.

۶ ـ افرادی که به دلیل مشکلات معیشتی و تقاضای کمک معیشتی به کمپ مراجعه می‏کنند.

۷ ـ افراد تازه جذب شده به سازمان «که تاب دیسیپلین ما را نمی‏آورند، یا خط سیاسی یا ایدئولوژیکمان را قبول ندارند». (ص ۱۹)

طبق اسناد و گفته‏ های اسیران ایرانی، سازمان فعالیت گسترده و سییستماتیکی نیز در اردوگاه‏های اسیران ایرانی داشته است. باید، به این موارد حداقل دسته‏ هشتمی نیز اضافه کنیم.افراد مقیم یکی از کشورهای خارجی که بنا به دلایل مخالفت با نظام حکومتی ایران به کمپ‏ های سازمان در عراق پیوسته‏ اند (دسته‏ی نهم).

با توجه به جمیع جهات پیش گفته اولاً،اگر «کمیساریای عالی ملل متحد برای پناهندگان» (UNHCR ) طبق رویه‏ معمول خود اقدام به مصاحبه‏ فردی با تک تک افراد حاضر در کمپ عراق جدید بنماید، باید این دسته‏ بندی را مد نظر داشته باشد. ثانیاً، دولت ایران مدعی است که سندها و مدرک‏ هایی در اختیار دارد که برخی از افراد حاضر در کمپ، نه به دلیل ارتکاب جرم‏ های سیاسی بلکه به دلیل ارتکاب جرم‏ های غیرسیاسی و عمومی مورد تعقیب هستند. چنین افرادی، همان‏گونه که در ابتدای مقاله اشاره شد، حتی به استناد اسناد حقوق بشر بین المللی (بند ۲ ماده‏ی ۱۴) حق استفاده از حق پناهندگی را ندارند. ثالثاً، برخی از افراد حاضر در کمپ، بدون توجه به دسته‏ بندی نه‏ گانه‏ فوق، در هنگام جنگ ایران و عراق، مرتکب جنایت جنگی و بویژه نقض صلح و امنیت شده‏اند. عملیات موسوم به فروغ جاویدان (مرداد ۱۳۶۷) یکی از بارزترین نشانه‏ های نقض صلح و امنیت بین المللی توسط سازمان و نیروهای وابسته به آن است.

به نظر می‏رسد که اگر کمیساریا، بخواهد به دسته ‏بندی پیش‏گفته صرفاً استناد کند، زمان زیاد و غیرقابل پیش‏بینی ای را از دست خواهد داد و امکان موفقیت آن نیز اندک است. پس، شاید بهترین گزینه که امکان تسریع رسیدگی به وضعیت افراد حاضر در کمپ عراق جدید را دارد، این است که افراد را به دو دسته تقسیم کند:

۱ ـ افراد دخیل و شرکت کننده در عملیات نقض صلح و امنیت بین المللی.

۲ ـ افرادی که در عملیات نقض صلح و امنیت بین المللی دخالتی نداشته اند.

به این دلیل به نظر می‏رسد که گزینه‏ مطلوب کمیساریا این پیشنهاد است که اگر کمیساریا، بدون بررسی چنین سوابقی در مورد هریک از افراد، وضعیت پناهندگی آن‏ها را پذیرفته و سپس آن‏ها را به یکی از کشورهای پناهنده‏ پذیر معرفی کند؛ اگر در هر مرحله‏ای هر یک از این پناهندگان، اقدام‏هایی خلاف قوانین و مقررات کشور میزبان انجام دهند (به عنوان مثال انجام عمل خودسوزی، اقدام به جاسوسی بر علیه کشور میزبان، پول‏شویی، جنایت‏های سازمان‏ یافته و امثالهم)، نظام بررسی پناهندگی کمیساریا زیرسوال رفته و حتی در معرض اتهام حمایت از ناقضان صلح و امنیت بین المللی می تواند قرار گیرد.

نویسنده: علیرضا اسدپور تهرانی

 




طبقه بندی: اخراج مجاهدین از عراق ،  سازمان ملل،  دیدگاه،  نقض حقوق اعضاء، 
برچسب ها: حق پناهندگی، حقوق بین الملل، مجاهدین، اشرف، فرقه رجوی، اخراج، سازمان ملل،
ارسال توسط نوید رهایی
آخرین عناوین

تصویر روز

مرصاد

نوید رهایی


لرستان
قربانیان ترور

شهید قاسم سلیمانی

شهید علی صیاد شیرازی

شهید احمدی روشن، دانشمند هسته ای

شهید داریوش رضایی نژاد، دانشمند هسته ای

 - شهیده فاطمه طالقانی؛ عزیزم به کدامین گناه در آتش دشمنان خدا و خلق سوختی؟

برگزیده
صفحات جانبی
برگزیده
افشاگری

نقض حقوق اعضا

خودسوزی

آلبانی ، تیرانا

گزارش انستیتوی تحقیقات دفاع ملی راند

از احمد رازانی تا نورمحمد بیرانوند

حقوق بشر

جداشدگان

 آقای بهزاد علیشاهی

آقای نادر نادری

خانم آن سینگلتون

 آقای محمد حسین سبحانی

آقای علی اكبر راستگو

خانم بتول سلطانی

 آقای محمد رزاقی

 آقای عبد الكریم ابراهیمی

زنان

 خانواده

فرقه رجوی

شورای تروریستی رجوی

نشریات
اخبار
آرشیو مطالب
نوید رهایی نوید رهایی