تبلیغات
نوید رهایی از فرقه تروریستی رجوی - رجوی پدرم «محمد عظیم میش مست» را با وعده های دروغ جذب فرقه کرد
نوید رهایی از فرقه تروریستی رجوی
خبری، افشاگری، تحقیقی
در راستای مبارزه با تروریسم بین المللی، به سرکردگی رژیم تروریستی امریکا و فرقه تروریستی رجوی؛ وب سایت "نوید رهایی" را با ارسال پیامک به دوستان و آشنایان خود معرفی كنید. مطالب، عكس و اخبار نوید رهایی را در شبكه های اجتماعی و پیام رسان ها به اشتراك بگذارید، همچنین لینک کردن " نوید رهایی" را در سایت ها و وبلاگ خود و دوستانتان، در دستور کار قرار دهید. با تشکر - نوید رهایی ، ،

مرگ بر آمریکا ، ، " تغییر نام "کاخ سفید" به "پایگاه تروریستی و ترویج تروریسم بین المللی " ، ، مرگ بر آمریکا ، ، Amerika ölümü ، ، Śmierć Ameryki ، ، Down with America ، ، Morte in America ، ، الموت لأمریكا ، ، Tod nach Amerika ، ، Vdekja në Amerikë ، ، Mort à Amérique ، ، مرگ بر آمریکا

رجوی پدرم «محمد عظیم میش مست» را با وعده های دروغ جذب فرقه کرد

پدرم «محمد عظیم میش مست» روز دوم جنگ تحمیلی در 1/7/1359 در منطقه عملیاتی دزفول به اسارت نیروهای بعثی عراق درآمد. در آن موقع مادرم سه ماهه من را باردار بود و پدرم فقط بیست سال سن داشت، تازه در ارتش جمهوری اسلامی استخدام شده بود، جوانی با هزار امید و آرزو، هشت سال در اسارت صدام بود و ...

 فهمیدم شخصی به نام رجوی پدرم را با وعده های دروغ جذب فرقه کرده است

مادرم تمام آرزوهای جوانی اش را در یک قاب عکس از پدرم خلاصه کرده و آن را به دیوار زده است.
هر دختری آرزو دارد شب عروسی پدرش در کنارش باشد ولی پدرم نبود!

 اینجانبه شهین میش مست تیزابی فرزند محمد عظیم از خراسان رضوی شهرستان خواف پدرم روز دوم جنگ تحمیلی در 1/7/1359 در منطقه عملیاتی دزفول به اسارت نیروهای بعثی عراق درآمد. در آن موقع مادرم سه ماهه من را باردار بود و پدرم فقط بیست سال سن داشت، تازه در ارتش جمهوری اسلامی استخدام شده بود، جوانی با هزار امید و آرزو، هشت سال در اسارت صدام بود و از طریق نامه با ما در ارتباط بود، عکس می فرستاد و من در همان کودکی دلم به نوشته های پر مهر و عکس های ارسالی پدر گرم بود و هر روز در انتظار بازگشتش می گذشت، آن موقع خواندن و نوشتن را بلد نبودم برای همین نامه هایش را جلو چشمم می گذاشتم و فقط خط های سیاه را می شمردم و آنها را بو می کردم چون بوی خوبی داشت، بوی دستهای پدرم که تنها آرزویم بودند.
در نامه هایش قول می‌داد بر می‌گردد و این سالها و کمبودها را جبران می‌کند، ماشین می‌خرد و با هم به مسافرت می‌رویم دستم را می‌گیرد و باهم بازی می‌کنیم و من با این رویا بزرگ شدم تا اینکه اسراء آزاد شدند و دیدم خبری از پدرم نیست، نمی‌دانستم چه شده، آن موقع من فقط 9 سال داشتم، می‌فهمیدم که مادرم و پدر بزرگم می‌گویند پدرم به سازمانی به نام مجاهدین خلق پیوسته است ولی دیگر هیچ خبری از پدرم نبود نه از نامه و نه از عکس، روزها و شبها، ماهها و سالها گذشت ولی خبری نشد، تا بزرگ شدم و فهمیدم شخصی به نام رجوی پدرم را با وعده و وعیدهای دروغ جذب فرقه خودش کرده است، البته من پدرم را درک می‌کنم چون یک جوان بیست ساله که بهترین سالهای عمرش را در زندان‌های اردوگاه‌های بعثیون سپری کرده است برای نجات خودش دست به هر کاری می‌زند.
من هنوز پدرم را دوست دارم ولی وجودم پراست از نفرت این ملعون(رجوی). در سال 1390 متوجه شدیم که پدرم در کمپ اشرف در کشور عراق است. من از آن موقع تصمیم گرفتم که تا پدرم در عراق هست من هم باشم تا او را ببینم، با هزار امید و آرزو هرسال برای دیدنش به اشرف و لیبرتی آمده‌ام ، حداقل از دور، ولی دریغ از یک لحظه دیدن، نمی‌دانم چقدر باید یک نفر پست و خودخواه باشد که فقط بخاطر عقده ریاست، یک عده آدم بی‌گناه را در بند آرزوهای محال خودش بکند و زندگی را بر هزاران خانواده تلخ کند تا خودش را بزرگ و مهم جلوه دهد. سران این فرقه فقط و فقط عقده ریاست دارند آنها بدنامی را به گمنامی ترجیح داده اند، موجودات خودخواهی هستند که جز به خود به فکر هیچ کس نیستند، نمی‌دانم آنها به کدام دین و آیین پایبندند واز روی چه کتاب و برچه اساسی قانون وضع می‌کنند که نیاز اولیه اعضایشان را پایمال کرده اند و آنها را از خانواده هایشان دور نگه می‌دارند، نمی‌دانم چطور می‌خواهند جواب وجدان خود و خدایشان را- البته اگر داشته باشند- بدهند که اینگونه خانواده ها را از هم پاشیده اند و چقدر دلها را شکسته اند. اما نیک می‌دانم که هیچ گروهی بر این اساس شکل نگرفته و نمی‌گیرد که اینها آنرا ساخته اند و فقط برای انحرافات اخلاقی خودشان آنرا به خیال واهی خود پایدار نگه داشته اند. مادربزرگم هنگام مرگ چشم هایش بسته نمی‌شد می‌گفتند منتظر است، آخر همان یک پسر را داشت، دلم برایش سوخت، امیدوارم این موجودات – حیف نام انسان است بر آنها بگذاریم- تقاص چشم های منتظر مادر بزرگم را پس دهند.
مادرم تمام آرزوهای جوانی اش را در یک قاب عکس از پدرم خلاصه کرده و آن را به دیوار زده است تا فراموش نکند روزی اوهم آرزوهایی داشته است و من که از کودکی تا بحال 36 سال دارم آرزوی بودن پدرم را در کنارم دارم و سالهاست که منتظر یک نامه و یا یک تلفن می‌باشم. من که بهترین روزهای عمرم برایم تلخ ترین خاطرات را دارد، هر دختری آرزو دارد شب عروسی پدرش در کنارش باشد ولی پدرم نبود بخاطر این موجودات پست نبود. پدرم اسیر بود آن هم اسیر ذهنی این موجودات پلید. هیچ وقت نیست نه در خوشی و نه در سختی ها، نیست تا تکیه گاهم باشد، نیست که دیگر از چیزی نترسم، نیست که مرهمی باشد بر زخم هایم، هنوز یکی از رویاهایم این است که من بگویم بابا و او جوابم را بدهد و بگوید جانم دخترم، امیدوارم روزی این موجودات پست و عقده ای زیر دست ظالمی چون خودشان باشند تا ما را هم درک کنند.
شهین میش مست تیزابی

منبع: انجمن نجات مرکز خراسان رضوی
پنجشنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵

آخرین عناوین





طبقه بندی: اخبار،  آرشیو 95،  نامه های سرگردان،  نوید نیوز،  منافقین، داعش، تكفیری، سلفی،  خانواده اسرای فرقه رجوی، 
برچسب ها: محمد عظیم میش مست، شهین میش مست تیزابی، رجوی، فرقه رجوی، فریب، ارتش جمهوری اسلامی،
ارسال توسط نوید رهایی
آخرین عناوین

تصویر روز

مرصاد

نوید رهایی


لرستان
قربانیان ترور

شهید علی صیاد شیرازی

شهید احمدی روشن، دانشمند هسته ای

شهید داریوش رضایی نژاد، دانشمند هسته ای

 - شهیده فاطمه طالقانی؛ عزیزم به کدامین گناه در آتش دشمنان خدا و خلق سوختی؟

برگزیده
صفحات جانبی
برگزیده
افشاگری

نقض حقوق اعضا

خودسوزی

آلبانی ، تیرانا

گزارش انستیتوی تحقیقات دفاع ملی راند

از احمد رازانی تا نورمحمد بیرانوند

حقوق بشر

جداشدگان

 آقای بهزاد علیشاهی

آقای نادر نادری

خانم آن سینگلتون

 آقای محمد حسین سبحانی

آقای علی اكبر راستگو

خانم بتول سلطانی

 آقای محمد رزاقی

 آقای عبد الكریم ابراهیمی

زنان

 خانواده

فرقه رجوی

شورای تروریستی رجوی

نشریات
اخبار
آرشیو مطالب
نوید رهایی نوید رهایی