نوید رهایی از فرقه تروریستی رجوی
خبری، افشاگری، تحقیقی
، ، مرگ بر آمریکا ، ، Amerika ölümü ، ، Śmierć Ameryki ، ، Down with America ، ، Morte in America ، ، الموت لأمریكا ، ، Tod nach Amerika ، ، Vdekja në Amerikë ، ، Mort à Amérique ، ، مرگ بر آمریکا

مرتبه
تاریخ : سه شنبه 5 بهمن 1395
قانع  به یک استخوان چو کرکس بودن
    
بـه ز آن که طفیل خوان ناکس بودن
    
با نان جوین خویش حقا که به است
     
کالوده  و  پالوده  هر خـس بودن 
 
ای  دوست بیا تا غم فردا نخوریم     
وین یکدم عمر را غنیمت شمریم     
فردا  کـه  ازین  دیر  فـنا  درگذریم     
با هفت هزار سالگان سر بسریم     
   
برخیز  ز  خواب  تا شرابی بـخوریم     
زان پیش که از زمانه تابی بخوریم     
کاین  چرخ ستیزه روی ناگه روزی     
چندان  ندهد زمان که آبی بخوریم     
  
برخیزم   و   عزم   باده  ناب  کـنـم     
رنـگ  رخ  خود  به  رنگ عناب کنم     
این عقل فضول پیشه را مشتی می     
بر  روی  زنم چنانکه در خواب کنم     
   
بر   مفرش  خاک  خفتگان  می‌بینـم     
در    زیرزمین    نهفـتـگان    می‌بینـم     
چندانکـه   بـه  صحرای  عدم  مینگرم     
ناآمدگان     و     رفـتـگان     می‌بینـم     
  
تا چند اسیر عقل هر روزه شویم     
در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم     
در ده تو بکاسه می از آن پیش که ما     
در  کارگه  کوزه‌گران  کوزه شویم     
  
چون نیست مقام ما در این دهر مقیم     
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم     
تا  کی  ز  قدیم  و  مـحدث امیدم و بیم     
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم     
   
خورشید    بـه    گـل   نهفت    می‌نتوانـم     
و  اسراز     زمانـه    گفـت  می‌نـتوانـم     
از    بـحر  تـفـکرم  برآورد    خرد     
دری  کـه ز   بیم   سفـت   می‌نـتوانـم     
   
دشمن به غلط گفت من فلسفیم     
ایزد  داند  که  آنچه او گفـت نیم     
لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام     
آخر کم از آنکه من بدانم که کیم     
 
مائیم که اصل شادی و کان غمیم     
سرمایه   دادیم   و  نهاد  ستـمیم     
پستیم  و بلندیم و کمالیم و کمیم     
آئینـه  زنگ  خورده  و  جام  جمیم     
 
من می نه ز بهر تنگدستی نخورم     
یا  از غم رسوایی و مستی نخورم     
من می ز برای خوشدلی میخوردم     
اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم     
 
مـن   بی  می  ناب  زیستن  نتوانم     
بی    باده   کـشید   بارتن   نـتوانـم     
مـن  بنده  آن  دمم که ساقی گوید     
یک   جام  دگر  بگیر  و  من  نـتوانـم     
 
هر یک چندی یکی برآید که منم     
با نعمت و با سیم و زر آید که منم     
چون  کارک  او  نـظام گیرد روزی     
ناگه  اجل از کمین برآید که منم     

یک  چند  بکودکی  باسـتاد شدیم     
یک چند به استادی خود شاد شدیم     
پایان سخن شنو که ما را چه رسید     
از  خاک  در  آمدیم  و بر باد شدیم     
  
یک    روز    ز   بـند   عالـم   آزاد   نیم     
یک  دمزدن  از  وجود  خود  شاد  نیم     
شاگردی     روزگار     کردم     بـسیار     
در   کار   جـهان   هـنوز   اسـتاد  نیم     
   
از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن     
فردا  که  نیامده ست فریاد مکن     
برنامده   و  گذشته  بنیاد  مـکـن     
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن     
***    
ای  دیده  اگر  کور  نـئی  گور  بـبین     
وین  عالم  پر  فتنه  و  پر شور بـبین     
شاهان و سران و سروران زیر گلند     
روهای  چو  مه  در  دهـن  مور  بین     
 
برخیز   و  مخور  غـم  جـهان  گذران     
بنشین و دمی به شادمانی گذران     
در   طبـع  جـهان  اگر  وفایی  بودی     
نوبـت   بـتو  خود  نیامدی  از  دگران     
   
چون حاصل آدمی در این شورستان     
جز خوردن غصه نیست تا کندن جان     
خرم  دل  آنکه زین جهان زود برفت     
و آسوده کسی که خود نیامد به جهان     
  
رفـتـم   کـه   در   این  منزل  بیداد  بدن     
در  دست  نخواهد  بر  خنـگ از باد بدن     
آن   را   باید  بـه  مرگ  مـن  شاد  بدن     
کز    دسـت    اجـل    تواند    آزاد   بدن     
  
رندی  دیدم  نشسته بر خنگ زمین     
نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین     
نه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین     
اندر   دو  جـهان  کرا  بود  زهره  این     
 
قانع  به یک استخوان چو کرکس بودن     
بـه  ز  آن  که طفیل خوان ناکس بودن     
با  نان  جوین خویش حقا که به است     
کالوده  و   پالوده   هر   خـس   بودن     
    
قومی     مـتـفـکرند  اندر  ره   دین     
قومی  به  گمان  فـتاده  در  راه یقین     
میترسـم  از  آن  که  بانـگ  آید روزی     
کای  بیخبران  راه  نه آنست و نه این     
  
گاویست در آسمان و نامش پروین     
یک  گاو  دگر  نهفـتـه  در  زیر  زمین     
چشم  خردت  باز  کن از روی یقین     
زیر  و  زبر  دو  گاو  مشـتی خر بین     

گر  بر فلکم دست بدی چون یزدان     
برداشتمی  من این فلک را ز میان     
از  نو  فلکی  دگر چنان ساختـمی     
کازاده   بـکام   دل  رسیدی  آسان     
  
مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان     
می  خواه  مروق  به طراز آمدگان     
رفـتـند   یکان   یکان  فراز  آمدگان     
کس می ندهد نشان ز بازآمدگان     
   
می  خوردن  و گرد نیکوان گردیدن     
بـه   زانکـه   بزرق  زاهدی  ورزیدن     
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود     
پس روی بهشت کس نخواهد دیدن     
  
نـتوان  دل  شاد  را  به  غـم  فرسودن     
وقت  خوش خود بسنگ محنت سودن     
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن     
می  باید  و  معشوق و به کام آسودن     
   
آن   قـصر   کـه   با   چرخ  همیزد  پهـلو     
بر    درگـه   آن   شـهان   نـهادندی   رو     
دیدیم    کـه   بر   کنگره‌اش   فاختـه‌ای     
بنشستـه   همی  گفت  که  کوکوکوکو     

از   آمدن  و  رفـتـن  ما  سودی  کو     
وز   تار   امید   عـمر   ما  پودی  کو     
چـندین   سروپای   نازنینان   جهان     
می‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو     

از  تن  چو  برفت  جان پاک مـن و تو     
خشـتی  دو  نهند  بر مغاک من و تو     
و   آنـگاه   برای  خشـت  گور  دگران     
در  کالـبدی  کشند  خاک  مـن  و تو     
  
می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو     
قـصدی  دارد  بجان  پاک من و تو     
در سبزه نشین و می روشن میخور     
کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو     

از  هر  چه  بجر می است کوتاهی به     
می   هـم  ز  کف  بتان  خرگاهی  بـه     
مـسـتی   و   قلندری  و  گمراهی  به     
یک  جرعـه  می  ز  ماه  تا  ماهی بـه     
 
بنـگر  ز  صبا  دامن  گل  چاک  شده     
بلـبـل   ز  جمال  گل  طربناک  شده     
در سایه گل نشین که بسیار این گل     
در  خاک  فرو  ریزد  و  ما خاک شده     
 
تا  کی  غم  آن  خورم  که دارم یا نـه     
وین  عمر  به  خوشدلی  گذارم یا نـه     
پرکـن  قدح  باده  که  معلومم  نیست     
کاین   دم  کـه  فرو  برم  برآرم  یا  نـه     
  
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به     
وز هرچه نه می طریق بیرون شو به     
در دست به از تخت فریدون صد بار     
خشت سر خم ز ملک کیخسرو به     
 
آن  مایه  ز  دنیا کـه خوری یا پوشی     
مـعذوری  اگر  در  طلبش  میکوشی     
باقی   همـه  رایگان  نیرزد  هـشدار     
تا    عـمر   گرانبها   بدان   نـفروشی     
 
از   آمدن   بـهار  و  از  رفـتـن  دی     
اوراق  وجود  ما  همی گردد طی     
می خورد مخور اندوه که فرمود حکیم     
غمهای جهان چو زهر و تریاقش می     
  
از     کوزه‌گری    کوزه    خریدم    باری     
آن  کوزه  سخن  گفـت ز هر اسراری     
شاهی   بودم   کـه   جام  زرینـم  بود     
اکـنون   شده‌ام   کوزه   هر   خـماری     
 
ای   آنکـه  نتیجه  چهار  و  هفـتی     
وز  هفت  و  چهار دایم اندر تفـتی     
می  خور که هزار بار بیشت گفتم     
باز  آمدنت  نیست چو رفتی رفتی     
  
ایدل  تو  به  اسرار  معـما  نرسی     
در    نکـتـه   زیرکان   دانا   نرسی     
اینجا به می لعل بهشتی می ساز     
کانجا که بهشت است رسی یا نرسی     

ای  دوست حقیقت شنو از من سخنی     
با   باده   لـعـل  باش  و  با  سیم  تـنی     
کانکـس   کـه  جهان  کرد  فراغت  دارد     
از  سبلت  چون تویی و ریش چو مـنی     
   
ای   کاش   کـه   جای   آرمیدن   بودی     
یا    این    ره   دور   را   رسیدن   بودی     
کاش  از پی صد هزار سال از دل خاک     
چون   سـبزه   امید   بر   دمیدن  بودی     
  
بر  سنگ  زدم  دوش  سـبوی کاشی     
سرمست  بدم  که کردم این عیاشی     
با   مـن  بزبان  حال  می  گفت  سـبو     
من  چو  تو بدم تو نیز چون من باشی     
  
بر   شاخ   امید   اگر  بری  یافـتـمی     
هم  رشته  خویش را سری یافتمی     
تا   چـند   ز   تنـگـنای   زندان   وجود     
ای  کاش  سوی  عدم دری یافتمی     
  
بر  گیر  پیاله  و  سـبو  ای  دلـجوی     
فارغ  بنشین  بکشتزار  و لب جوی     
بس شخص عزیز را که چرخ بدخوی     
  
پیری    دیدم    بـه   خانـه   خـماری     
گفتـم   نکـنی   ز   رفتگان   اخباری     
گفتا می خور که همچو ما بسیاری     
رفـتـند    و   خـبر   باز   نیامد   باری     
  
تا  چند حدیث پنج و چار ای ساقی     
مشکل چه یکی چه صد هزار ای ساقی     
خاکیم  همه چنگ بساز ای ساقی     
بادیم   همـه  باده  بیار  ای  ساقی     
 
چـندان   کـه   نگاه   می‌کنم  هر  سویی     
در     باغ     روانـسـت    ز    کوثر    جویی     
صـحرا  چو  بهشت  است ز کوثر گم گوی     
بنـشین   بـه   بهشت  با  بهشتی  رویی     
***    
خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی     
فارغ    شده‌اند   از   تـمـنای   تو   دی     
قصـه  چه  کنم  که  به تقاضای تو دی     
دادند     قرار    کار    فردای    تو    دی     
   
در     کارگـه    کوزه‌گری    کردم    رای     
در    پایه   چرخ   دیدم   اسـتاد   بـپای     
میکرد   دلیر   کوزه  را  دسـتـه  و  سر     
از   کلـه   پادشاه  و  از  دسـت  گدای     
  
در گوش دلم گفت فلک پنهانی     
حکمی که قضا بود ز من میدانی     
در گردش خویش اگر مرا دست بدی     
خود  را برهاندمی ز سرگردانی     
 
زان کوزه می که نیست در وی ضرری     
پر  کن  قدحی  بخور  بمـن ده دگری     
زان  پیشتر  ای صنم که در رهگذری     
خاک   من  و  تو  کوزه‌کـند  کوزه‌گری     
***    
گر     آمدنـم    بـخود    بدی    نامدمی     
ور  نیز  شدن  بمـن بدی کی شدمی     
بـه  زان  نبدی  که  اندر  این دیر خراب     
نـه   آمدمی   نه   شدمی  نـه  بدمی     

گر  دست  دهد  ز  مغز گـندم نانی     
وز  می دو منی ز گوسفندی رانی     
با   لاله  رخی  و  گوشه  بسـتانی     
عیشی بود آن نه حد هر سلطانی     
  
گر  کار فلک به عدل سنجیده بدی     
احوال  فلک  جمله  پسـندیده بدی     
ور   عدل   بدی  بـکارها  در  گردون     
کی  خاطر  اهل فضل رنجیده بدی     
 
هان  کوزه‌گرا  بپای  اگر هشیاری     
تا  چند  کنی  بر گل مردم خواری     
انگشـت  فریدون  و  کف کیخسرو     
بر  چرخ  نهاده ای چه می‌پنداری 
   
هنگام  صبوح  ای  صنم فرخ پی     
برساز  ترانـه‌ای  و  پیش‌آور می     
کافکند بخاک صد هزاران جم و کی     
این  آمدن  تیرمه  و  رفـتـن  دی 

 



طبقه بندی: اخبار،  نوید نیوز،  آرشیو 95،  لرستان،  آموزش،  شعر، 
برچسب ها: رباعیات خیام،
ارسال توسط نوید رهایی
آخرین عناوین

نوید رهایی روی موبایل

تصویر روز

مرصاد

نوید رهایی


در راستای مبارزه با تروریسم بین المللی، بالاخص فرقه تروریستی رجوی؛ وب سایت "نوید رهایی" را با ارسال پیامک به دوستان و آشنایان خود معرفی كنید. مطالب، عكس و اخبار نوید رهایی را در شبكه های اجتماعی و تلگرام به اشتراك بگذارید، همچنین لینک کردن " نوید رهایی" را در سایت ها و وبلاگ خود و دوستانتان، در دستور کار قرار دهید. با تشکر - نوید رهایی ، ،

لرستان
قربانیان ترور

 - شهیده فاطمه طالقانی؛ عزیزم به کدامین گناه در آتش دشمنان خدا و خلق سوختی؟

شهید احمدی روشن، دانشمند هسته ای

شهید داریوش رضایی نژاد، دانشمند هسته ای

شهید علی صیاد شیرازی

برگزیده
صفحات جانبی
برگزیده
افشاگری

نقض حقوق اعضا

خودسوزی

آلبانی ، تیرانا

گزارش انستیتوی تحقیقات دفاع ملی راند

از احمد رازانی تا نورمحمد بیرانوند

حقوق بشر

جداشدگان

 آقای بهزاد علیشاهی

آقای نادر نادری

خانم آن سینگلتون

 آقای محمد حسین سبحانی

آقای علی اكبر راستگو

خانم بتول سلطانی

 آقای محمد رزاقی

 آقای عبد الكریم ابراهیمی

زنان

 خانواده

فرقه رجوی

شورای تروریستی رجوی

نشریات
اخبار
آرشیو مطالب
نوید رهایی نوید رهایی